“Kelimeler zihnimden ellerime, ellerimden ise klavyeye akıyor. Daha sonra kablolardan geçerek, ekranda harf dediğimiz sembollerle beliriyor…”
Bu en sevdiğim ve sürekli olarak kullandığım bir laftır. Bildiği kadarıyla kendim buldum ve sadece ben kullanıyorum. Sürekli olarak yazan biri olmasam da kendimi böyle tanıtmayı, böyle davranmayı seviyorum.
Lakin son günlerde etrafıma bakıyorum sürekli. Kitaplara, filmlere, dizilere ve gazetelere. Hatta tabelalara. Kendime bir isim arıyorum. Daha doğrusu kendine yeni bir kimlik arıyorum. Belirli harfleri veya kelimeleri seçip birleştiriyor karma şekilde seçiyorum. Beni ben olarak tanımlayacak harfler kümesini arıyorum. Ama bulamıyorum.
Neden bulamıyorum? Yanlış yere mi bakıyorum? Bu ad nerede? Nereye bakmalıyım? Eskiden bir adım vardı. Ama artık değişmeliyim. Kendime kendimi anlatan bir benlik bulmalıyım. İnsanlarla daha yeni tanıştığımda yalan söylediğim bir benlik değil.
Kim olacak bu benlik? Kendim mi? Önceki hayatım içinde böyle diyordum. Yeni kimliğimden ne zaman sıkılacağım? Her şey hazır mı? Tüm dostlarımı ve tanıdıklarımı, acı tatlı yaşadıklarımı geride bırakabilir miyim?
EVET.
Hepsi beş para etmez ciğeri kokuşmuş pislikler. İkiyüzlü insanlar. Ben en azından yalan söylerken bazı kurallar koyup, prensipler ediniyorum. Tek bir yalan değil, başlı başına bir insan yaratıyorum. Peki ya onlar? Her gün farklı. Her gün aynı olsalar da başka kişiler. Arkanızdan bakıp size gülmek için her zaman ordadırlar. En yakınınızdakiler bile her zaman kollarınızın sırtınızda kesiştiği, sizi felç edebilecek, yere bir hançer saplamak için bekliyorlar.
Kime güvenebilirim? Kimseye. Sadece kendime. Hayır kendime de olmaz bende onlardan sayılırım. Kime öyleyse? Kimseye…
Paranoyamıdır beni esir alan? Yoksa farklı olma ihtiyacı mı? Yada saat 01:04’de yarı uykulu vaziyette duyduğum yazma ihtiyacı? Her yazımda sorular soruyorum cevapları yok. Cevaplar sunuyorum sorusunu soran yok.
